Pierwszymi fryzjerami, czyli mistrzami układania fryzur byli starożytni mieszkańcy dzisiejszego północnego Iraku. Słynęli z umiejętności przystrzygania, fryzowania, i farbowania włosów. Trendy z tamtych czasów nakazywały aby fryzury były w kształcie piramid, im większa fryzura tym większy wzbudzała zachwyt. O włosy dbano bardzo – nacierano kosmyki olejem i wcierano we włosy pachnidła.
Bogatsi ludzie opłacali fryzjerów do których obowiązków należało układanie włosów w loki, i farbowanie włosów. Do tworzenia loków z prostych włosów stosowano ówczesne lokówki – czyli metalowe pręty podgrzane do odpowiedniej temperatury nad ogniem. Asyryjska obsesja na punkcie włosów zyskała nawet rangę prawa. Prawo określało ściśle kto ma prawo w jaką fryzurę układać włosy. Piękne włosy były bardzo pożądane, łysina uchodziła za kalectwo. Jeżeli kogoś natura pozbawiła włosów zasłaniał ubytek peruką. Również Grecy ukochali sobie długie włosy układane w loki, uważali, że właśnie długie włosy odróżniają ich od 'barbarzyńców” z północy, którzy strzygli się na krótko. Preferowano w tamtych czasach jaśniejsze włosy, które miałyby chociaż trochę upodobnić posiadacza czupryny do bohaterów typu Achilles czy Parys. Jeżeli komuś natura nie dała jasnych włosów – farbował je na jasno za pomocą specjalnych mydeł czy też wybielaczy. Zalecane również było wystawianie głowy na słońce w celu rozjaśnienia włosów, jak i doraźnie nadania jaśniejszego odcienia włosom poprzez posypywanie głowy pyłkami kwiatów – tak wyglądała w tamtych czasach 'farba do włosów’
W Rzymie w 303 r. p. n. e. powstał pierwszy związek fryzjerów. Dbałość o włosy była wymagana, tylko, że w tym rejonie świata bardziej ceniono włosy koloru czarnego. Farbowanie włosów gdy pokrywała je siwizna było w dobrym tonie. Za najlepszą farbę uchodził wywar z włoskiego orzecha i porów. Inna miksturą – ówczesną farbą do włosów – był wywar z ziół i siekanych dżdżownic. Na łysinę w celu odzyskania włosów zalecano smarować głowę niedźwiedzim sadłem zmieszanym z jagodami miry.
Nie wszyscy ludzie preferowali włosy jasne lub czarne, jak wynika z wielu malowideł, Sasi i Jutowie, którzy podbili w V wieku Anglię cenili sobie włosy w kolorze niebieskim, pomarańczowym i czerwonym. W Anglii w czasach Elżbiety I moda nakazywała farbowanie włosów na kolor pomarańczowy, farbowane włosy miała również sama królowa. W XVI wiecznej Francji natomiast nastała moda na włosy pudrowane. Puder sypano obficie na peruki i na naturalne włosy. Puder ten był sporządzany z mąki pszennej nasyconej pachnidłami. Apogeum mody na pudrowane włosy przypadał na czasy Marii Antoniny, kiedy to fryzury unosiły się na kilkanaście centymetrów ponad głowę, obsypane garściami pudru nadając włosom kolor od białego po fioletowy. Włosów miało być dużo, często noszono peruki.
Farba do włosów taką jaką my znamy z półek sklepowych powstała dopiero w 1909 roku. Pierwszą farbę do włosów wyprodukował L’Oreal.
Artykuł powstał dzięki portalowi abc Apteka
